Blog » Nicolette #3

Nicolette #3

Gepubliceerd op 8 november 2017 14:38

8 November, nog 5 dagen tot de rechtszaak. Het duurt voor mijn gevoel allemaal verschrikkelijk lang, misschien zelfs wel te lang. Inmiddels bijna 5 maand... 5 maand dat ik mijn meisje niet heb mogen vast houden, niet heb mogen knuffelen, niet heb kunnen troosten wanneer dat nodig was...

Ergens heerst er nu een leegte in mij, en die leegte word momenteel enkel opgevuld door tranen, pijn en en de scherven van een gebroken moederhart. Sophie die probeert de pijn in mij altijd weer te verzachten, met haar liefheid.. haar zachtheid. En tegelijkertijd zie ik ook bij haar verdriet, verdriet om haar zusje. Haar zusje die ze, zoals ze zelf zegt, zo graag wil knuffelen en een kusje wil geven. Die ze wil zeggen dat haar grote zus van haar houd.

Het voelt allemaal zo oneerlijk.

Regelmatig wanneer ik mijn Facebook open zie je boven aan in je nieuwsoverzicht "je herinneringen", 9 van de 10 keer gaan deze herinneringen dan ook over mijn prinsesjes.  Zo fijn om deze dingen terug te zien en toch doet het tegelijkertijd pijn.
Wanneer ik dingen terug zie, hoe vrolijk de foto vaak ook is krijg ik toch vaak een flashback naar toen. Hoe vrolijk en gelukkig ik mij zelf deed overkomen, zo ongelukkig was ik toen.
Eigenlijk niemand wist hoe ik me in die tijd echt voelde, eigenlijk niemand wist hoe ik me voelde toen ik net terug bij mijn ouders in huis was. Inmiddels woon ik alweer een jaar bij mijn ouders in huis en het doet me oprecht goed. Ik heb mijn ups en mijn downs, maar die heeft iedereen.
Het afgelopen jaar heb ik zoveel geleerd over mezelf; wie ik ben, wat ik wil en heb ik nu ook doelen gekregen. Een van deze doelen hoop ik dan ook op zeer kort termijn waar te gaan maken ;-)

De afgelopen dagen loopt de spanning steeds meer op, onbewust sluipt de boosdoener genaamd "stress" alsnog mijn lichaam in. Inmiddels loop ik al 3 dagen met knallende hoofdpijn rond en lijkt het ook met de dag erger te worden. Vermoeidheid hakt er de laatste paar dagen ook behoorlijk bij in. Wat ook niet echt "helpt" wat betreft de stress is dat er 'iemand' verschrikkelijk aan het etteren is. Al was dit natuurlijk te verwachten gezien maandag steeds dichterbij komt. Echt, wat ben ik blij als alles straks achter de rug is en hopelijk allemaal positief heeft uitgepakt.


De laatste tijd doe ik er alles aan om alle negatieve dingen uit het verleden te vergeten, ook vermijd ik zoveel mogelijk negativiteit. Ik weet het, zowel het vergeten als vermijden is beide praktisch onmogelijk. Ik bedoel dan ook meer het vergeten in de zin van het een plaatsje kunnen geven en er op die manier niet meer continu aan herinnert te worden. Alles een plek geven is toch moeilijker dan ik dacht, zoveel dingen die ik voor mezelf weggestopt heb. Waar ik niet meer aan wou denken, heel lang heb ik er ook niet over kunnen praten. Het was te moeilijk, te pijnlijk en te vernederend.
Eind deze maand heb ik een afspraak gepland staan zodat ik het "verwerken" van alles, niet meer op mijn eigen houtje hoef te doen, ik krijg genoeg steun van mijn directe omgeving begrijp me daarin ook zeker niet verkeerd! Maar mijn directe omgeving kan mij hierbij niet helpen op de manier zoals iemand die gespecialiseerd is in dit soort dingen wel kan.

Momenteel zit er niks anders op dan nog een paar dagen af te wachten. Er zit voor nu niks anders op dan doorgaan en mijn hoofd boven water houden.
Wellicht dat er nog wel wat positief nieuws aan zit te komen... maar wanneer hier meer duidelijkheid over is dan lezen jullie dat van zelf wel ;-) I keep you all posted!


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.