Nicolette #2

Gepubliceerd op 12 oktober 2017 14:26

Na lang wikken en wegen besloten deze blog alsnog met jullie te delen.
Ondertussen zijn we alweer 4 maand verder, 4 MAAND!
4 f*cking maanden dat ik mijn kleine meisje, mijn prinsesje... mijn Nicolette moet missen. Wat mis ik haar intens veel, mijn moederhart breekt keer op keer weer.

Net zoals vanmorgen toen Sophie haar zusje voorbij zag lopen en mama zich ondertussen groot probeerde te houden. “NICOLETTE!!!” Een wervelwind van vrolijkheid zie ik in de ogen van Sophie, maar helaas; Nicolette wordt haastig mee het schoolplein opgetrokken. Ondertussen zie ik de verontwaardiging op Nicolette haar gezicht, eenmaal bij de deur staat een meisje een blijdschap te zwaaien en te roepen “Kijk! Dat zijn mijn mama en Sophie!!” “Oooh mama!! Hoi mama!!” ondertussen probeer ik me groot te houden en niks te laten merken tegenover Sophie, Sophie die inmiddels ook doordraait uit enthousiasme en wanneer we de hoek om zijn met een ietswat verontwaardigd gezicht naar Jeffrey en mij kijkt... “ik wou dat ik met mijn zusje kon knuffelen mama, ik wou dat ik haar gewoon even kon vasthouden...” Auw. Mijn moederhart voor de inmiddels al zoveel duizendste keer gebroken. 

(Ter info; wij moeten om het schoolplein van de openbare school heen lopen om bij Sophie haar school te komen)


Ik vind het allemaal zo jammer, zo triest.
Waarom moet dit alles, over de rug van een kind? Hij denkt mij er mee te hebben (en ja dat heeft die ook heus wel!) maar hij heeft niet alleen mij er mee maar ook Nicolette, en naast Nicolette ook nog eens Sophie. Ik hoop zo dat alles snel achter de rug is, dat ik mijn kleine prinsesje weer in mijn armen kan sluiten. En een van de grootste vragen voor mij blijft toch nog wel; waarom? Waarom ontneemt hij zijn dochter haar moeder, een moeder haar dochter, een zus haar zusje.... Waar heb ik dit allemaal aan verdiend? Allemaal vragen waar ik wellicht nooit een antwoord op zal krijgen.

Momenteel zit er niks anders op dan mijn hoofd hoog houden, hoop te houden en af te wachten. Geen enkele ouder gun ik dit en ik zou willen dat ik dit zelf ook nooit had hoeven mee maken. Zonder de vele mensen om me heen die me steunen, door dik en dun, had ik dit niet gered.


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.