Positiviteit gezocht

Gepubliceerd op 17 december 2017 14:47

De afgelopen week was in een woord heftig. Een achtbaan van emoties en onbegrip.
Vorige week hoopte ik zo dat december eindelijk eens wat positiviteit met zich mee bracht, het begon allemaal zo goed. Ik zag Nicolette weer, het contact met haar vader ging goed en ik kreeg de sleutel van mijn eigen huisje.

Ik heb lang getwijfeld of ik deze blog wel moet schrijven of niet maar toch doe ik het. Waarom? Omdat ik andere mensen niet mijn leven laat bepalen.

Vorig weekend was ons huis zo goed als klaar om te worden ingericht, onze bank stond er inmiddels al. Er moesten alleen nog 2 muurtjes geverfd worden (en die moeten nog steeds geverfd worden) en de plinten moesten nog gelegd worden maar voor de rest was het huis klaar om te worden ingericht. Zaterdag zijn we dan ook begonnen met het overbrengen van enkele meubels en heeft Jeffrey een begin gemaakt aan het leggen van de plinten, wanneer Nicolette de dag erna zou zijn zou Jeffrey naar het huis gaan om ongestoord verder te gaan met het leggen van de plinten, helaas liep de zondag heel erg anders dan verwacht. Helaas verliep de zondag traumatisch en gooide roet in het eten voor de planning van de verhuizing.

Het ging erg goed met de omgang met Nicolette. Ook het contact met haar vader verliep goed, gedurende de week had er al een onenigheid plaats gevonden maar dit heb ik naast me neer gelegd. De zondag begon ditzelfde weer, alleen dan heftiger. Helaas werd er totaal niet in het belang van Nicolette gedacht en liep mijn moeder met me mee zodat Nicolette niets hiervan hoefde mee te krijgen. Helaas liep dit alles gigantisch uit de hand en al met al lag mama een half uur tot 3 kwartier later in het ziekenhuis. Na omstandigheden gaat het nu redelijk met mama, met de nodige hulp komt ze er dan ook wel weer boven op.

Er zijn enkele mensen die weten wat er precies gebeurd is, echter wil ik er op mijn blog niet dieper op ingaan. Mama is opgekomen voor haar kleindochter en daar heb ik diepe respect voor. Ik ga dan ook niet met vingertjes wijzen want daar heb ik totaal geen zin in, ik vind de hele situatie al triest genoeg.

De omgang met Nicolette is wéer stop gezet. Inmiddels liggen er diverse meldingen bij diverse instanties en we hopen dan maar dat zij de aangewezen mensen zijn die nu ook daadwerkelijk eens gaan kijken naar de gehele situatie. Eén ding is zeker: zoals het nu gaat kan niet langer, dit gaat van kwaad tot erger.

Ondanks deze gehele situatie in éen woord kut is proberen we er met zijn allen alsnog het beste van te maken. Dit weekend voor het eerst in het nieuwe huis geslapen, het is nog wel wat onwennig maar dat komt wel. Al die geluiden en zo die nog nieuw zijn, is toch wel even heel erg wennen om in een flat te wonen i.p.v. in een stil huis als bij papa en mama.
Het heeft misschien wat langer geduurd, het huis is ook nog lang niet klaar maar we zijn goed op weg. We hebben ons streven in ieder geval behaald; we wonen er vóor de kerst ;-) helaas heeft ook het inrichten nu alweer wat vertraging opgelopen door een ongelukje die we gehad hebben met de auto. Ongeluk?! Ja, Jeffrey kan gewoon niet rijden. Nee hoor, even alle gekheid op een stokje. We redend door een bocht die ineens verschrikkelijk glad was wat we beide niet gezien hadden, raakten in de slip en zijn gelukkig tot stilstand gekomen tegen een betonnen paaltje. Gelukkig maar want anders lagen we in de sloot, een boer die er vlakbij woonde heeft ons weer de weg op getrokken maar de auto is in ieder geval stuk. Gelukkig hebben we er zelf niks aan overgehouden.

Morgen weer aan het werk, Sophie naar school toe. Back to normal life.


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.