Huisje, boompje... kindje!

Gepubliceerd op 18 september 2018 14:05

De kop verraad het al wel een beetje... Maar, daarom is het schrijven van deze blog niet minder leuk! Vol trots mogen we mededelen dat Jeffrey en ik zwanger zijn! 

Ja, het is echt waar! Jeffrey en ik zullen in april 2019 een bundeltje liefde aan de familie toevoegen.

Na een paar hele minne dagen (moe, misselijk, overgeven) voel ik me sinds een paar dagen oprecht goed! Al is eten nog wel een dingetje, een heel bord leeg lukt me sinds ik zwanger ben niet meer omdat de smaak van het eten ineens weg is. Laatste paar dagen eet ik dan ook kleine beetjes over de gehele dag wat tot nu toe enorm goed werkt! 

De positieve test

3 augustus ben ik geopereerd, toen werd mijn galblaas verwijderd. De dag erna kreeg ik erge last van mijn buik, onder mijn navel. Toch maar even voor de zekerheid naar de dokterswacht. Ik viel nog onder de 24 uur zorg na een operatie en werd daarom door verwezen naar de spoedeisende hulp. 
Eenmaal bij de SEH aangekomen werden we in een behandelkamer voor kinderen en baby's gezet. Nog wat lachwekkend maakten we de opmerking "Zul je net zien dat ze je nu gaan vertellen dat je zwanger bent". Urine inleveren en ook werd er bloed afgenomen. De eerste ingeving was dan ook dat ik alsnog een blaasontsteking zou hebben, dat was immers voor de operatie ook al in in MCL geconstateerd. 

Na enkele controles van de wonden, die er rustig en goed uitzagen zou de arts later weer bij ons terug komen. 

Nog geen kwartier later komt ze het kamertje in lopen met een lach van oor tot oor. "Gefeliciteerd!" Vol verbazing zaten Jeffrey en ik elkaar aan te kijken. "Waarmee gefeliciteerd?" "Jullie zijn zwanger!! Maar volgens mij komt dit een beetje onverwacht voor jullie..." "zwanger? Ik? Neem ff lekker een ander in de zeik."

Nog geen 10 minuten later werd het dan toch echt bevestigd toen ze met haar computer binnen kwam lopen en het toch echt liet ziet op het schermpje... 'Zwangerschapstest - Positief'. We konden het nog steeds niet geloven en Jeffrey belde dan ook vol ongeloof Christina op, die toevallig net thuis was en ook maar direct even onze kant op kwam. 


Met een heel erg dubbel gevoel gingen we terug naar huis toe. Nog steeds niet beseffend wat ons eerder die avondd 'even' was verteld. 

 

De dag er op, 5 augustus, stonden we iets over 10 dan ook al bij de Action om een zwangerschapstest te halen. Nog steeds geloofden we het niet, al helemaal niet omdat ik eerder die week een test gedaan had maar daar niks uit kwam.  Eenmaal weer thuis direct de test gedaan, en wat verrassend, 2 mega duidelijke strepen! 

Vanaf de SEH was ons meegegeven, in verband met de operatie, maandags gelijk even de afdeling gynaecologie te bellen en/of een verloskundige. Dit in verband met de operatie die ik vrijdags gehad had. Hierdoor werd de blijdschap wel weer overschaduwd met angst. Ik was tenslotte al weken lang vol op aan de diclofenac. Iets wat word afgeraden te gebruiken wanneer je zwanger bent, daarbij was ik ook nog eens onder narcose gebracht. Maandags gebeld, en we konden ook die zelfde ochtend nog terecht. Op dat moment was er enkel nog een leeg vruchtzakje te zien. Dit kon 2 dingen voor ons betekenen: het was nog te vroeg of het kindje had alles niet overleefd. Na 2 weken moest ik opnieuw terug komen bij de gynaecoloog. 

2 weken later werden we dan toch eindelijk verlost uit al die spanningen.... Een vruchtje mét een kloppend hartje! Daarbij ook goedkeuring gekregen vanuit het ziekenhuis om onder controle te gaan bij de verloskundige. Zo gezegd zo gedaan, al had ik me inmiddels al aangemeld en die week hadden we dan ook nog een echo bij de verloskundige.

 

Dus binnenkort heeeeel veel zwangerschapsberichten en in april ook heeeel veel baby berichten!!!

 


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.